مشرف ۹ سال وقت داشت که چنان کند که هم پاکستان به او ببالد و هم او برای همیشه در پاکستان با افتخار زندگی کند اما اشتباهات ژنرال کار را بدانجا کشاند که حتی همان ارتشی که ۹ سال قبل با حمایت از  خسرو پرویز پاکستان او را به کاخ ریاست جمهوری رساند حالا اعلام کند که قصد ندارد از مشرف حمایت کند و گروه بدنامی مانند القاعده او را فاسد بخواند 

مشرف نه تنها نتوانست از این فرصت نه ساله به خوبی استفاده کند بلکه خودمحوری و خودکامگی او را چنان کرد که ژنرال مجبور باشد برای حفظ قدرت خود به سوی مخالفان قدیمی دست دوستی درازکند این اواخر ژنرال آنقدر ناتوان شده بود که یکبار مجبور شد برای حفظ قدرت نیم نگاهی به لندن بیندازد تا شاید با انتقال بی نظیر بوتو از لندن به  اسلام آباد بتواند چند صباحی بیشتر بر اریکه تکیه زندشایدهمین اشتباهات بود که باعث شد او دستان خود رابه خون بی نظیر بیالاید تا بوتو که تا چندی قبل چیزی بیش از یک سیاستمدار تبعیدی نبود حالا به عروس پاکستان تبدیل شود از آن به بعد بود که نواز شریف نیز به فکر افتاد از نمد اوضاع نابسامان مشرف برای خود کلاهی بدوزد 

فروریختن اقتدار این خودکامه بزرگ خبر خوشایندیست اما رفتن مشرف سوالاتی را نیز بر می انگیزد که مهمترین آن اینست که پاکستان بدون مشرف چگونه خواهد بود آیا پاکستان به یک پاکستان آزاد تبدیل خواهد شد؟یا دست کم رو به دموکراسی حرکت خواهد کرد؟ آیا رفتن مشرف  صرفا از تلاشهای ائتلاف مخالفان او ناشی شده است یا اینکه در پشت این داستان ،سناریوی دیگری در کار است ؟ آیا این اواخر کاخ سفید مثل همیشه به تماسهای مشرف پاسخ می داده است ؟یااینکه عده ای در واشینگتن به این فکر افتاده بودند که مشرف مرد این ماموریت نیست و باید سرباز تازه نفسی جایگزین او کرد؟ آیا جانشین مشرف ،خواهد توانست فردای بهتری برای پاکستان بسازد یا آنگونه که عده ای معتقدند فردای پاکستان فردای مه آلودی خواهد بود و حزب نواز شریف ـ مسلم لیگ یا لیگ مسلمانان پاکستان ـ قصد دارد فعلا از قدرت  حزب بی نظیر بوتو ـ حزب مردم ـ جهت برکنارکردن مشرف استفاده کند وبعدا خود بر قدرت تکیه زند؟ آیا آصف علی زرداری همسربی نظیر بوتو و نواز شریف  خواهند توانست به یک ائتلاف سازنده ادامه دهند؟

مشرف رفت تا در تاریخ به پهلوی ها،صدام حسین و سایر دیکتاتورهای خاورمیانه بپیوندد اما آیا ملتهای خاورمیانه هم به سایر ملل آزاد جهان خواهند پیوست؟

                                                                                                  بدرود