برای آنکه قانون گذاری روندی به سامان را تجربه کند در وهله ی اول باید آنان که پا به قوه قانون گذار می گذارند شایسته گی این مهم را داشته باشند به عبارتی:

                               قانون گذاری کامل ، نیازمند قانون گذاران کامل است

قانون گذار باید از پخته گی فکری وسیاسی برخوردار باشد توانائی علمی کافی داشته باشد و کارشناسانه نظر بدهد بلند نظر باشد وبه افقهای دور بنگرد.لیکن در سالهای پس از انقلاب سخت گیریها و کم طاقتی هایی که شاید ریشه در دلسوزی و تعهد داشت اما پا به تمامیت خواهی گذارد کار را به آنجا رساند که متاسفانه جامعه ی ایرانی تبدیل به یک جامعه ی کوتوله سالار گردید و این بیماری اثر خود را بر قانون گذاری ما نیزبه جای گذاشت هر چند در تمامی ادوارمجلس نیروهای فرهیخته و شایسته ای حضور داشته اند اما قوه مقننه دوره به دوره شخصیت های ضعیف تری را به خود دید در این اواخر اما نظارت استصوابی باعث شد که پارلمان ایران ضعیف تر وضعیف تر گردد و شاید بتوان گفت مجلس هفتم که آخرین مجلسی است که کار خود را به پایان رسانده است ضعیف ترین مجلس پس از انقلاب بوده است این می طلبد که برای نظارت استصوابی فکری کرده فارغ از نگرشهای سطحی سیاسی اجازه دهیم که شایسته ترین ها پا به پارلمان گذارند

 قانون گذاری پس ازانقلاب اما آسیب دیگری هم دارد حقیقت آنست که روند قانون گذاری در جامعه ما یک روند دوراندیشانه نبوده است قانون گذاران ما متاسفانه بسیار روزمره عمل می کرده اند وعمده ی تلاشهای آنها ناظر به نیازهای مقطعی جامعه بوده است چرا که امروز برای رفع حاجتی چشم قانون را جراحی می کرده اند و فردا برای حاجتی دگر ابرویش را به تیغ سپرده اند

     در حقیقت گاه رفتار قوه مجریه بیش از آنکه قانونگذاری باشد بازی با قانون بوده است

 کوتاه سخن آنکه ،بسیاری از قوانین موضوعه ی ایران نیازمند بررسی، بازبینی و به روز رسانی هستند برخی از آنها توانایی پاسخگویی به نیازهای امروز جامعه را ندارند برخی از آنها ازآنجا که کپی برداری شده از کشورهای خارجی هستند درد ما را درمان نمی کنند خاصه آنکه این گروه از قوانین درکشور مبدا چندین بار بازبینی شده اند مثلا قانون تجارت درفرانسه بیش از 30 مرتبه بازبینی شده است و ما متاسفانه جز تغییراتی بسیار جزیی به آن دستی نبرده ایم

 از سویی جامعه امروز ایران نیازمند تاسیس قوانین جدیدی است چرا که زیستن در جهان امروز لوازم خاص خود را می طلبد و قوانین موجود ظرفیت ایجاد این لوازم را ندارند

 یقین دارم که ما به شدت نیازمند آنیم که تمامی قوانین خود را درمجلس به بررسی بگذاریم وبه دور ازشتاب زده گی، کوته فکری، منفعت طلبی و تمامیت خواهی و با نگرشی همه جانبه، ملی و کارشناسانه آنها را اصلاح و به روز نماییم و در این گذر باید از نظرات صائب اساتید دانشها ی مختلف کمال استفاده را ببریم

 آیا چنین روزی را به چشم خواهیم دید؟

                                                                                    تا کلام بعدی بدرود